Lirikyalı

Plotia, Kaldırım Serçesi ve ben

üçümüz bir olup içime atladık

oluşan baloncukların arasından geçmeyi

mutluluk zannettik üçümüz birden

...

Benjamin'den başımı alıp gitme sanatını

öğreniyordum o gün, ellerim hâlâ buralıydı

eski hayatında piyano olan bir kaldırım serçesi

sen bu sonbaharlarla baş edemezsin demişti

iç ses tarafından uyarıldığım günden beri

sol gözüm aşırı derecede Lirikyalı

sonsuzluğa fırlatılmış çölün uzaktan bakılınca

küçük bir sıyrık gibi görünebilme ustalığı bu

tam da mezun oluyordum kendi hayatımın seyircisi

olabilme okulundan

uykucunun ürünü olan seni

yeniden ütüleyip piyasaya veriyorlar

imge endüstrisi canlanıyor söz borsasında

işten atılan uğultu işçileri işine geri dönüyor

tanrının sırtından düşmüş seyrek ruhlu kutsal cüceler

memelerinde birikmiş iltihabı yalamaya başlıyor

hastalıklı yalanlar yatağında

iki gerçeği sevişirken yakalıyor ahlak polisi

ve arka ülkelerde ağzı hep sağanak yağmurlu

işaret parmağıyla içinden dünyaya hakaret ediyordur

kusursuz akışa inanan yazar:

gerçek bulaşıcıdır lan

göreceksiniz, gerçek bulaşıcıdır, göreceksiniz

gerçek, ger...

sus payı olarak; ertelenmiş umutlardan yapılan

duygusal heykelcikler hediye eder hayat

o'nu nesnelerin gizemli yolculuğuna inandırır

ve aşağılayıcı gülüşüyle

insanlık tarihinin en ışıltılı pezevengi

yanaşıp kulağına hep aynı şeyi fısıldar:

yeni oruspularım var, göz atmak ister misin?

yeni. ne büyülü bir kelime.

oysa yeni; eskinin üzerine düş giydirilmiş halidir

kalbim bir elmanın içinde

piyanodan söktüğüm tuşların

ağırlığı kadardır, o kadardır

işte o azgın sonbaharlardan biri üstüme çok gelince

bütün hüzünlü kadınların ortak adı olan Plotia'nın

başına bela olur seslenişler

bildiğim bütün ünlemleri üstüne salarım

ah Plotia, gittiğin yeri biliyorum

bilmek en çok omzumu çürütüyor

(çürüyen tek şey bilmenin kendisiymiş

geleceğe sürükleniş treninde

alay edilen istasyonların kendini tekrarlamasıymış)

böylece; günün bütün irinlerini toplayıp masamda

yazmaya başlarken

önce sabıkalı dudaklarına laf atarım o'nun;

dudakların bir zamanlar sığınma talebimdi

şimdiyse sık sık götürüldüğüm yabancılar bürosu

finale geldiğimde Plotia ve Kaldırım Serçesi gitmiştir

Vergillius'nun ruhundan üzerime sinen sözcüklerin bilinci

ve elime iliştirilen saatli bombanın

son anda kesilen fitilindeki o dayanılmaz çirkin melodi

kendini müzik sanıp dans etmeye başlar;

kırmızı mı, mavi mi?

kırmızı mı, mavi mi?

Dans. Hiç bitmez.

ertesi gün üçümüz yeniden buluşup

karamsarlığın çaresizliğini örgütleyen

bir soruyu gülümseyerek yanıtladık, üçümüz

20 Eylül 2013