Lodos

Daha ne kadar yoksun olabilirim ki

Ne kadar yokluk içinde çaresizlik kovalanır ki

Bir tek gölgeme asılı ruhumun içine

Doğan gün tohumlarına

Daha ne kadar su verebilir ki

Göz yaşlarım...

Sessizce duran

Rüzgarız...

Her birimiz savrulmaktan ürkek

titrek mum alevi gibi

Sakin tınısında dokunmaya kıyamadan

Kör gözlerin altında

İzlenmekten öteye

Dünyam çizili tutsaklığımda

Mavi koyu bir deniz

Fısıltısında...

dalgalarında birkaç ümit sandalı

Basit ucuz; yerle yeksan hiç olmak

Korkusuzca korkmak

Buğusundan aşkın

Çemberinden tek ayak geçmekten

Bahsediyorum feleğin

Tutunmak sımsıkı varlığına

Benliğinin yoksunluğunda

Lakırdılar duyup

Gülümsemek

Arkandan ne söyleniyorsa

Aldırmadan

Bakmak semaya

Bir martıyla göz göze gelme edasıyla

Lodos mağduru bir kayıkçıdan

sonsuzluğa....