Lugat

susmak mıydı yoksa bir akrebin kendi zehrini içmesi

senin saçlarını toplayıp güzel olan ne varsa alıp

asla yürüyemeyeceğim bir yola girmen miydi yenilmek?

yağmur ormanlarını kurutur gönlümün bulutları

yeşilin ve baharın anlamlı bir dizede sevişmeyeceği

ölü bir dil bıraktın ağzımda gevelediğim jiletlere...

kan diye dökülür adın dudaklarımdan geceye.

kimseyi özgür bırakmadı kuşu olduğumuz kafesler

bir antlaşmayla son bulmadı dünya savaşlarımız

sen ve çiçekli elbiseler

ben ve intihar ne kadar yakışıyormuş birbirine.

boğulmak mıydı yoksa balinanın

o bilinmeyen sebeplerle karaya vurması.

senin sürrealist bakışlarında bulduğum

sonsuz figürlerde

çözmeye çalıştığım mutluluk bilmecelerinin

cevaplarını başkalarına vermen miydi bertaraf olmak?

sen ve hayal

ben ve kaybetmek eş anlamlıyız lugatta.