Lütfennn Ot Deyip Geçmeyinnnn...............

BİLDİĞİMİZ OT

Tepenin zirvesine doğru bir ayrık otu,

Sımsıkı tutunduğu toprağa-

Yayılırken hiçbir şeye aldırmadan-

Ne sandığınız kadar arsız ne de gamsız??

Yeşermeye devam etti.

Her şeye rağmen...

Sadece o biliyor her yerinden kırık kalbini-

Ve acımasız fırtınalarda,

Sığındığı anılarını.

Biriktirdiği koskoca geçmişini-

Çok şerefli noktalamak istese de...

Hep küçümsendiğini.

Ve hiç savaşmadan kendiliğinden olur sandığınız inadının-

Bir gün biteceğini.

İşte o zaman anlarız toprağı tutan kim miş???

Yeşile boyayan en güzel tabloları????

Ve ne önemliymiş aslında???

Ne kadar da faydalı.

Vazgeçilmez değildir-

Ondan bir sürü var olduğunu sansak ta-

Hiç birbirlerine benzemezler!

Kim bilir kaç yarım sevdaya boyun eğdiler-

Ne savaşlar verdiler.

Ama sarıp sarmalamaya devam ettiler...

Aşkın bedeni sardığı,

Umudun hep var olduğu gibi ,

Yeşil kaldı...

Ya da öyle göründü.

Sakladı gücendiğini-

Acıyan yaralarını-

Vazgeçilemez olmadığını-

Gülümseyerek yeşerdi...

Sanki bendi!!!

Ya da ben bir ayrık otu...