Madam Cenapları

Şimdi geceler, karanlıkla beni mühürlüyor Madam,

Bu mısralar son defa düşüyor: hayallerde kalan selam

Gerçekler şehrinden yelken açmış deryalara

Ama varamamış suretler beldesinde karalara

Var olmaktan çıkmış şeylerin

Ve arada kalmış gölgelerin

Tasvirlerine dalmışım, uyuyorum çok derin

Madam, yakanızdaki iğde kokusu kadar eskiyim

Odeonlarda yankılanıp sonra unutulmuş bir ezgiyim

Deniz kırlangıçları sabah açlığını haykırıyor

Suların gece kurşunîsi soluyor

Gökler onları mavisine boyuyor

Ben bir rüyalar ve eskimiş arzular yığınıyım

Sessizlikler içime sel gibi doluyor

Madam, kirli gölgelerde her nefes bir eksilmedir

Gözlerinizde başlayıp bitiyor işte bir meddücezir

Tutsak edilmiş hatıralarımı bıraktım orada

Ruhumu kuşatan haşin fırtınalar

Ölülere yazdığım umut dolu mektuplar

Gölgelerde saklanan korkunç varlıklar

Siyah beyaz rüyalar ülkesidir bu ve sisli anılar

Madam, gözyaşı yüce bir manaydı vaktiyle yüzlerde,

Şimdi bir riya oldu, alkışlar duyuluyor izlerde

Yıldızların ötesinden iniyormuşçasına

Sükûnet çok kesif ve derindi

Sözleri ağzından ipliklerce dökülüyormuşçasına

Mermer dudaklardan akan acı bir suydu hazindi

Dilinde büzülmüş bir zaman, rüzgârla dikilmişse kelâm,

Taş bile ağlardı o sesin ucunda, zira şekilsizdi meram

Madam, merhamet bir sanat gibiydi eskiden,

Şimdi erdemler, halkın kucağında ölü bir beden

Tıpkı insanlara kötülük getiren bir rüya

İnatçı bir hayal gibi koşuyorum bir arzuya

İnsan olma arzusu bu, son asırda terk edilen

Orak yemiş ekin gibi biçilen ve öldürülen

Bir zamanlar terleyen vicdanlardı şehirlerin temeli

Artık paslı aynalarda aranır ölü vefa heceleri

Madam, hep haysiyet giyerdi insanlar sabahlarına

Şimdi seriliyor insanlık, çıkarların ayaklarına

Yeni uyanmış flû ve mahmur hayaller

Hani canlanmış ve kor olmuş sevgiler

Yufka yürekli yalanlar ve tatlı yağmurlarında

Uyuşuk boyun eğişlerle dolu yeşeren ümitler

Madam cenapları, bendenizden size latif geceler

Gültekin Avcı

İzmir, 2018