Madencinin Çocuğuna Mektup

'anne biz de babamın elbiselerini koklarız'

beş yüz kırk metre derinde babanın cesedi

seni düşünmeye,

anneni düşünmeye zaman bulamadan

kendi bile bilmeden

öldü

patlama sesini duymadan önce

boğuldu kendi nefesinden

kokla yavrum

kokla babanın elbisesini

genizlerinde bir baban kokusu kalsın

için acıdıkça

ihtiyaç duydukça

baba kokusunu duyarsın

ağlayacaksın zaman zaman biliyorum

başka bir çocuğun baba deyişi yaranda diken olacak

o küçücük yüreğine onarılmaz bir yaradır açılan

gördükçe komşu çocuğun elinde oyuncağı kanayacak

kanayacak

ilk okula gittiğin

kanayacak ilk aşık olduğun gün

bil küçük yavrum

hep içinde olacak acısı ölümün.

bir madencinin değeri on bin lira ile değerlendirilemez

yüz kere on bin lira bile ödeyemez bir babanın babalığını

her bayram bir baba eli arayacaksın öpmeye

saçlarında babanın parmaklarını hissetmek isteyeceksin

hissetmek isteyeceksin baba sıcaklığını

bir babanın yasaklarını bilmek

görmek isteyeceksin çatılmış alnında kırışıklarını

yaralı bir yürekte yaralı olur sevmek bile

sakla yavrucağım, sakla babanın elbisesini

babanın elbisesini koklayarak yaşayacaksın artık

baba hasretini

Rahim Recep Akdora