Madımak Yanıyor Hâlâ

dudakları yanıyordu

penceresinde yaz sefası sürümüş günlerin

ikimizin arasında biraz Temmuz

biraz mavi sanıyordu kendini duman

katilini tutup öpecekken güneş

türkü söyleyip ah çekelim el ele

omuz omuza konmuş güvercine eş

parmakları yanıyordu

kristal gecenin umursamaz ışıkları yalan

ve metrolar

ve büyük şehir seferleri değil aklında

hızla okunan yaram

bir memleket boyu Pir Sultan kalan

kulaktan kulağa dokunan

yetkililerden aldığımız

öksüz imgelere göre

yaşasaydı yirmi yaşında olacaktı

Hüseyin'in kara gözleri

ölse bile ölümsüzdür oysa peygamber çiçekleri

koynumda kalan saçların yanıyor bak öksüz

o günden beri

karanfil dalında yer işaretleri

sağa sola sapan

insansız söylemler türedi erken

simsiyah gülüşler saçan

yüzü yanıyordu bir sevinç arasından

yüzü babam yüzü bilerek amcam olan

belki

zaman aşımından olsa gerek

nağme tutuşturdu göz ucuna zalim

ah felek

kapattılar güneşi ansızın demek

otuzbeş kere karanlık

karanlıktasın!

aydınlık sayıyordu merdiven ve yasın

Rabbin gül tutan eteklerinde aç

tek tek aç düğmelerini ülkem

kaç

'Madımak yanıyor hâlâ' karanlık

/