Mağrur

önümüzde penceresiz bir deniz

küçük bir odadayız

acıya şaşmıyoruz

aramızdaki güneş olunca...

gündüzleri yalnız uyuduğumda

yokluğunun sonu yaklaşıyor sanki

zaman azalıyor

daha bir yaklaşıyor yokluğun...

dünyadan kopuyordum o soğukta

acı gri çamuru vardı sessizliğin

kendimi bırakıp evlere acırdım

solgun ışıklara muhtaç gölgelere...

üzerime abanmadan akşam ateşiyle

sevgilim sensin diyemeyeceğim belki

diyemeyeceğim belki ay ışığında

sensiz üşüdüğümü...ama belki...

kaba boşluğuna uygun değildi sevgim

kıyamazdım biçimsiz kötü ayrılığına

aklıma gizlediğim gerçek sözcüklerim

yoğrularak akarken soluduğum yalana...

şimdi küflü bir rüyada kalan artığımla

kendi artığımlayım...yolların sonu yağmur

salkım saçak kirli sustuğum o kalabalıkta

aramayı bıraktım yorgunum içten mağrur...