Mah_rem

Verdikçe daha fazlası

Aldıkça eksiği

Hayattan şiir çektim

Kevgire dönmüş sızılarımın

Darağacına güneşi astım

Katmirin kuytusuna

Mah rem yattım A'raf'a

Sessizdi karanlık

Çıtırtıda kulak

Bilmedikleri korkutuyor insanı

Ve bildiklerim o kadar az iken

Dalıyorum şimdi üryan rüyalara

Başını sonunu hatırlıyamıyorum hatta ortasını

Düşün!

Sadece sayıklamalar hatırımda

uyanışlarım berbat

görense rüyalarım beni

gövdesi kenetli ve terli bedeni

kur şu yarı ölüşü zembereğim

divanlarda artık tüy_ü kuş olsun döşşeğim