Mahkeme-i Kübra'da

Kalbime yasak koydum sevmemek için seni

Mahküm edip aşkına talan ettin ömrümü

Çıkmaz dövmeler gibi harap ettin şu teni

Acımadın bu cana yalan ettin ömrümü

Ey Hades'in uşağı ey tuzaklar kralı,

İzbe zindanlarda mı bunca zaman yaşadın

Boynu bükük koydun da, olmadın hiç oralı

Sevgi değil nefretle hep başımı okşadın

Dolaştın ardım sıra, hiç nefes aldırmayıp

Gönlünü büyük kine, günaha mı kapdırdın

Düşmüş de çekiyordum; elinle kaldırmayıp

Hınç içinde yaşatıp yanlış yola saptırdın

Bitmeyen arzularla, nihayet sona vardım

Ey karanlık mahkûmu, bilesin ki çekersin

Bir gün düzelir diye sana bir hayat verdim

Mahkeme-i Kübra'da sorulunca ne dersin