Mahkeme(davalı Insan, Davacı Aşk, Hakim Zaman)

bir mahkeme kurulmuş birgün

hakim olan zaman sanık olan insanmış

ve davacı olanda aşk

aşk davacıyım demiş zamana

mahkum olsun bensizlige

ve izah etmiş bütün gerekçeleri

bu insan varya hani küçümsedi beni

öyle ki sadece bir anlık heves gibi

günü birlik yaşadı beni

ölümüne bahane etti

katil diye beni gösterdi

yanı başında durdumda

görmezden geldi beni inatla

yaptıgı kötü olan nevarsa

üstüme attı iftira etti bana

yaşamayı ögrenemedi birtürlü beni

doğrusunu bilirken yanışını seçti

ve sustu insan yoktuki bir savunması

neyini savunacaktı ki gerçek olanın

ve aşksızlığa mahkum etti zaman insanı

dediki : ögrendiğinde gerçekten aşık olup sevmeyi

ozaman dönecek tekrar mutluluk deyirmeni

ve gönül bahçende yeşerecek aşk meyveleri

işte o ana kadar git ve gelme birdaha

aşkı yaşamayı gerçek anlamını öğrenene kadar

mahkumsun aşksızlıga mutsuzluga