Mahkumun Son Günü

Sekiz senedir içerdeyim her gece aynı rüya

Öldürdüğüm adam ziyaretime geliyor,

Elinde bir kutu içinde benim başım

Kolay mı her sabah kan-ter içinde uyanmak

Işıksız oda da duvarlardan medet ummak

Kolay mı soluk resmine bakıp sevgili hasretiyle yanmak

Seni seviyorum cümlesine bu derece muhtaç olmak

Kolay mı onca insan tanıyıp ta yalnız kalmak

Arkadaş bildiğim yıldızlar

Çıktıklarında hiç uğramadılar bana

Dostum güneş umut ışıklarını

Bir gün bile yansıtmadı odama

Bir serçenin kanadına dokunmaktan başka

Hayalim olmadı benim

Sevgiliye duyduğum özlem

Gözyaşlarımla beraber dağılıyordu yere düşünce

Kolay mı bunları düşünüp uyuyamamak

Kan-ter içinde değildim bu sabah uyandığımda

Güneş daha doğmamış ben ise çıplaktım karanlık odada

Serçeler erken uyanmış biri konmuş parmaklığa

Ürkütmeden yanaştım, biniverdim sol kanadına

Havalandı gökleri yararcasına ulaştırdı beni yaratana

Ama fark edemedi kalbimde taşıdığım

Bir damla gözyaşı bıraktım kanadının altına.