Mahrem

önce utanan

sonra ihanetlere salan kendini

salaş bir meyhanesinde bu şehrin

oynak bir çingene kızdır tüm mahçubiyetlerim

sen tabağıma güneşsin

öğünleri şaşırırım her gün saat onikiyi vurduğunda

her akşam kapımı çaldığında tibetli rahipler

bir tiyatro sahnelerim tek kişilik odamda

ten hurafe

ten aslı değildir tapınmaların geceye

kalp çarpıntısıdır hücrelerime hükmeden

ya sen sığacaksın içine

ya da ben kapıyı çarpıp gideceğim tek kişilik odamın mahremiyetine

black_1