Mahrum Etme

gem vuruyor

karanlık altında dizginleriyle

kurumuş dudaklarımıza

kanatlanan ölüm

gücenik bir yaprağım sonbahar ağacında

al beni gözlerinin gül bahçesine anne

sana susamışlığım içimde kanayan bir yarayken

nereye böyle

büyür acı

yıkılır darağacı

kalk

çiçekler tozlaşmaz anne kokmasa odalar

oyukları taşla tıkanan, üstü çamurla sıvanan

şu toprak kokulu damların eşiğinde bırakma beni

sökülmesin bacalardan alazlar

ışıksız gözlerimin pencereleri günlerdir kapalı

sensizliği kabullenmeyen kalbimin derinliklerine

çocuk yüreğime söz geçiremiyorum anne

sabahı emziren güneş sendedir

gitme

hayat uzaklarda

hayat iki ateş arasında bir kuş uçuşu

korkularım gelişen gürleşen koca bir orman

ellerinsiz çıkılır mı koca dağın altından

mahrum etme

gelincik tarlasında bir dalım

bir damlayım okyanusla cebelleşen

damar damar oyulmadan

susmadan anaçiçeğim

kalk

ah göğsünde çimen kokusu taşıyan annem

üstünde bakır rengi bulutlar dolanıyor

sallanıyor sıvası dökülmüş duvarlar

kalk

söyleme dermanının tükendiğini

söyleme anne

titremesin dallarına tüneyen kuşlar