Mahşer-i Matem

​Bak pas tuttu anahtarım

Kilitli kaldı yar kapılarım

Sensizlikte esir, hasretinde tutsağım

Zamanın kefenine sarılı bir rüyayım.

​Gömün beni o küf kokulu anılara,

Zemheri vurdu, çatladı sabır taşım.

Artık ne bir ışık sızar ne bir ses bu mezara,

Kendi yokluğumda, kendime mezar kazışım.

​Suskunluğum, bir ölünün vasiyeti gibidir şimdi;

Mührü sökülmez, geri dönmez o gidenler.

Gönlümün koridoru, soğuk bir morg dehlizi,

Burada sadece, sevilmeden ölenler bekler.

​Neşterini vur hadi ey hayat, bu son perde,

Ruhumun dikişleri patlıyor her nefeste.

Aradığım o huzur, ne gökte ne de yerde;

Ben kendi mahşerimin en kuytu köşesindeyim.

Burası sıfır noktası, burası ruhun iflası,

Toprak bile kusuyor artık bu ağır yükü.

Damarlarımda dolaşan, yalnızlığın en saf yası,

Ve nihayet bitti, o çocuksu sevda öyküsü.

Duyuyor musun? Kemik sesleri geliyor derinden,

Kırılan sadece gurur değil, bir varoluşun kendisi.

Söküp attım seni, o kanlı ve paslı yerinden;

Şimdi bu boşluk, Mezarlıklar Şairi’nin en görkemli eseri.

​Gözlerimde fer değil, sadece karanlık bir kuyu,

Kendi karanlığında boğulmak, en büyük hürriyetim.

Kapatın üzerime o ağır, o ebedi uykuyu;

Ben artık bu dünyada, sadece bir vasiyetim...

Mezarlıklar Şairi Doğuş Kılınç