Mahur Bestem Saçlarındı

gecenin karasıydı saçlarım

ağarmaya durdu

mezar çiçeklerine açtım sırrımı

zincire vurulmuş düşlerimi serdim

en güzel mavi sabahlara

gökkuşağı düşüyor

arsızlığına inat gri şehre

maviş gülüşlü suyun üstü

zeytin gözlü martılarla süslü

ellerim üşüyor ışık yangınlarından

güneş neredeyse doğacak

ağustos böceği caddeler

med-cezir büyüsü

zayıf bedenimi akşam güneşi tutacak

eğildim daha lekesizdi sevinmelerim

görüyorum saçlarımı hançerleyen

ayartıcı kızıl güneşi

mahur bestemi dinliyor şehir

zamansız sorular gibi her gemi

ezgisiz geçiyor