Malum

çiçek dolu ağzım, ciğerlerim

hapşırsam bal dökülür mü dudaklarımdan

sonra arılar sarar beni

oramı buramı sokarlar

o küçük kızarmış tepeciklerin arasında

çiçeklerin arta kalmışlıklarından

topla benden geri kalan ne varsa

kokumun değeri, kokuna karıştığı kadar

saçlarımı yol sonbahardan önce

kızıla boya yerleri, kafamın derisi sert değil mi?

kabuklaşmış bir öykünün ev sahibi...

içinde dönen düşünceler onu aşındırır mı?

başım karnında şimdi, bebeğinim ben senin

sıcaklığından sarılırken öyle farz ettim kendimi

başımı ayırmadım karnının üzerinden

koca gövdem bacaklarının arasında buldu kendini

oradan alma beni, aldırma beni, kıyma beni...

bağını kesme annem, terk edip gitme beni...

bırakma beni araf bile olmayan kuytularda

annem sıkıca sarıl; beni karanlıklarda bırakma...