Mam

"Ne zaman yemin ettim ki ben bir daha yazmamaya ..."

havada süzülen taşın ıslığı duyulmaz olunca artık

ve tükenince bas bariton bir sesin ciğerlerindeki son nefesi

-ki ondan üflenmiş sesimin rengi, her sözcükte acıtır içimi-

ve avuç içlerindeki çizgiler dokunmadıkça ölüm ağrılı gözyaşlarına

acıyla acımak ve büyütmek gibi

içe akan denizlerin bir omuza ihtiyacı yoktur sevgili

tenimden sıyırdığım tüm kara parçalarını

adımımı hiç atmadığım o çölü,

büyük bir okyanusla söndürdüğüm yangınımı

ve yalnızlığımın bekaretini büyük bir çığlıkla bozan çok omuzlu bir yolculukta

çamurlu ayakkabılarıma gömdüm

oysa, hep bendim yarım pişirilen o çamur

tüm yeminleri bozan hep bendim

alın çizgilerinin keskinliğinde, hafif uzamış sakalı

kemiklerini örten derisiyle

yüzümü yüzüne gömdüm.

Havva'ya kavuşan Ademin mutluluğu vardı gözlerinde

içimden mermerin soğukluğuna damlayan bir şeyler vardı

orada kendimi gördüm

ve ben bu cümleyle onunla öldüm

selasını işitmediğim tükenmiş bir kader

sonunu asla getiremeyeceğim bu şiir

ve türkçesi bozuk bir dilin anlattıklarından geriye

imlası bozuk ellerimin yazdıklarıyla sakladım yaramı

sakladım, yaramı yaralaştıran

ama esasen, tamamen senin yaran olan -beni-

sakladım kendimi senin içinde,

sen de sakla beni kendi içinde

giz olalım ikimiz aynı yaranın içinde

ve iyi edelim ikimizi, yarım pişirilmiş çamurlarımızın içinde...

...