Manolyanın İntiharı

Bir manolya intihar etti dün gece

Çay içiyordun sen her zamanki alışkanlığın

Duymuyordun gerisini

Ve her şey aynıyken alemde

Bitmişti öykü

O gece ne bir siren sesi duyuldu

Ne gazetede bir haber

Üç beş meraklı toplanmış merhumun başına

(Sonradan öyle anlattılar)

Marifetti akıllarından büyük sürüyle neden

Bir kelam, iki dua edip gitmişler

Kaldırım kıyısında bekleşirken mana tüketiciler

Fırlayıp dudak bükenlerden

Konmuş manolyanın saçlarına cık cıklar

Araftı yeri

Manolya çiçekler aleminin laneti

Halbuki!

Dar zaman, dar sokak araları şahidi kıvranışın

Yüzüne sıkışan gök hasretinde

Mavi ülkelerdi hayali

Ciğerinden söktüğü çığlığın kederinde

Çok beklemişti

Herhangi biri

Yüzünü okuyan ,sesini anlayan

Kimseler duymamış,görmemiş

Ne sen,ne ben

Kırığından bir parça alıp yüreğinin

Bitirmişti kederi

Kalbi uğuldamıyor ,suskundu ölüm

Dağılan yaprak aralarına asılı gözleri

Fark etmedik sen, ben,hepimiz

Oysa güneşti kaybettiği

Saadet Yıldırım Ünal