Manzarama

Günün geceye yaklaştığı anlarda

İlk bakışta herşey o kadar canlı ki :

Yüzlerde hep bir şeylere yetişme telaşı,

Derin düşüncelerden sıyaran;

Sesleri akseden şen kızları..

Çoğu gurbetçi eşraf.

Ya yerini yadırgamış köyünden

yeni kopmuş asker;

Ya hayata yeni atılmış bir öğrenci.

Birşeylere alışma telaşı...

Bir şey bilmez anlamaz gibi

Bir o kadar mağrur !

Yıllanmış selviler gölgeli.

Hafif rüzgarın eşliğinde,

Serin sular gibi dalgalı.

Bir o kadar neşeli.

Umut taşır sokaklar,

Güven verir ; yaşadığını hissettirir.

Canlı kanlı sen gibi ben gibi ;

Yaşayanlarda birer sokaktır..

VE nasılsa her sokak ;

Ya merkezi ya ücrası ile anılır...

Gün bitiyor yine

Adımlar hızlanıyor telaş ile...