Maraba

çocuk!..

önce sessiz okudum sana yazdığım şiiri

sonra sesli...

sesli okursam, daha bir anlıyorum şiirin söylediklerini..

gözüm, duygum, sesim ve dilim giriyor araya, kucaklıyor birbirini...

ısınıyorum şiire, biraz da üşüyorum sona doğru

nedendir bilmem

korku saklayan elim yokluyor yüreğimi...

değdiği yerde yangın çıkıyor, hohluyorum

hohlamak, ateşi söndürmek adınadır

ve

o ateşe düşen seni kurtarmak adına

başka ne olabilir ki!..

yapma çocuk!

ateşlere atma kendini, ağlarım bak...

senin yandığın yerde orman büyütemem

çiçek açtıramam badem ağaçlarına

rüzgarda dalgalandıramam ekinlerimi

kıraçlaşırsın, kömüre dönmüş taşlar basar içini

kaybolur kentlerin

sokaklarında harcarsın kendini...dayanamam!..

genişletmiştim

niye küçülttün ki gökyüzünü

iyi ama, hangi bulut geçer içinden o zaman...

yağmaz ki yağmur, uçmaz ki kuşlar...

hasret kalırsın kelaynaklara!..

tarihim, tarihindir!..

aynı zamanda doğduk

aynı zamanda ağladık biz

aynı zamanda mevsimleri devşirdik kitaplara

aynı zamanda bayram yaptık günleri...

aynı zamanda baktık dalgalanan bayrağa

yanıltma beni!

senin kanın da kırmızıdır damarında çocuk!..

geceleri katma ona!

ortakçısı ol günışığımın artık....