Masumiyetten Olma Nefretten Doğmalar

Ezilir düşlerin gözlerinin izinde

Bu düş gözyaşlarımın peşinde

yutamam ki gözyaşlarımı

boğazımda acı bir geçmiş tadı

Geçmiyor anne geçmiyor

her damla yüzümde bir perde

Gülüşlerim hani gülüşlerim nerede?

Utanıyorum anne

Bakma sende onlar gibi yüzüme

çocukluk yüzüm yok tenimde

oysa hala çocuklar gibi

muhtacım şefkatla sarılacak birine

Bakma anne onlar gibi ne olur

Ben hala senin küçük kızınım

Masum ve ağlak bir çocuğum

Yemin ederim ben masumum anne

Beni dizlerimin üzerine düşürdüler

Canım onun için yanıyor ve onun için ağlıyorum

Ne olur beni dinle anne.

Düşlerim bile üşüyor

ayaz esiyor yokluğundan bu yana

D/üşüyorum tutsana ellerimden anne

D/üşüyorum anne...

Kırık oklarını sapladılar ciğerime

yetmedi kaldırımlarda sürüdüler

açık seçik ettiler g/izlerimi

Düşlerimi bile bölüştüler

sonra nefret kapılarını açtı bana anne

Nefrette ikamet ediyorum o gün bu gündür

Ve bütün insanlardan derin bir utanç duyuyorum

Bende onlar gibi olmaktan korkuyorum...

Korku ne güçlü bir duygu bilir misin anne

korku karanlıkta yürümek gibi birşey işte

Ben hep karanlıktayım,

Artık ışkları yak anne

Usandım böyle yaşamaktan

Ben yaşıyor muyum sence?

D/üşüyorum bana yardım et anne...