Mavi

Mavi hırçın...

Mavi yorgun...

Mavi küskündü dünyaya belki ,

Ama hiç yalan esmedi, hep içtendi.

Anlamsız değildi, gelgitleri sebepli...

Korktu mavi, ne yapacağını bilemedi

Kapanmamış yaraları vardı yüreğinde, deşilmesini istemedi

Suçsa suç, cezaysa ceza

EN ACISINI ÇEKTİ

Hatalıydı belki en az senin gibi...

Ve bitti...

Bu kez mavi suskun, bu kez zifiri karanlık, bu kez gerçekten ağlamaklı...

Rüzgâra gerek kalmadı, savruldu zaten mavi ,

Keşke demedi soru işaretlerine yüreğinde yer vermedi

BİTTİ MAVİ... Karanlığın en derin yerine terk etti kendini...

Artık ne rüzgârlar, ne dökülen yağmurlar geri döndürmez maviyi