Mavi Gök Gri Şair

gün,

hüzün demekti bende,

ki hüzün,

günden beterdi içime...

soluktu tıkanan,

gittiğinde...

ölümdü,

her sabah ezanıyla doğan fikrime...

nefretti ayna,

bakınca kendime...

yaşamdı,

beceremeyince ölümü,

kör,sağır süren...

gün,

senin günün değildi şaire,

ki şair,

sensizliği yazmıştı bile,

sessizce..