Mavi Kırığı

Saçlarında bir ırmak,ıslatan dilini.

Sus.

Üşüyorum şiirin sesini öperken,tir tir.

Hani yokluğun, var olmayı ispatlamak istemez mi?

Annemin kahve fincanından çay içerken fotoğrafını görüyorum,

duvarda asılı.

Sen ölmek nedir bildin mi?

Kıskanır annem çocukları

çünkü annem çünkü o

beni hiç öpemedi.

Diğer çocuklar iyi bilir avuçlarından öpülmeyi,

bense bilirim ki alın yazısını.

Sen tanır mısın beni,

afedersin ama gözlerindeki deniz annemin bir kaşıkda boğulduğu su değil.

Mavi bu kez o kadar derin değil.

Annemin çığlıklarını duymadım

ama

hissettim boğazımda düğüm düğüm

sustum

üşüdüm

sustum,tir tir

sustum

neyse işte

Serin sesler üşütüyor benliğimi.

İçim üşüdü,

gidiyorum...