Mavi Sessizlik

Siyah çiçekli aynalardan rüzgar içiyor çocuklar

Anne göğsünde sırmalı ölümler yoksul alevi yağmalarken

Yüzümün penceresinde inzal kuşları hangi sevince çarklasa hüznü

Kırılıyor bahçeler/

Mor yaldızlı akşamlar/

Çığlık harmanlı korkuların dilinde

Beştaş oynayan çocukluğumun soluğu

Kar kadar yalnız

-üşüyorum-

N’olur gül yağan akşamlara katın

Ezberimde sevdası aşkın

Ayışığı saçlarından dökülürken ten’e esmerliğim

Uyumasam da olur bugün

Ruhumla emzirdiğim sesim

Yeşerirken karanlığa bir fidan gibi

N’olur barış koyun gözüme bakan resmin adını

Aşk yanarken yüreğimin çıplağına

Tutuklu gövdem bahara

Karar kıldığım ışığımın gölgesi

Yüzümün penceresinde koyu mavi

Sağım/solum

Önüm/arkam

Hep aynı dalgınlık

Sevişelim biraz

Ölümler su taşıyorken derine

Hadi ölelim

Ölelim biraz

Korkma

Yol engebeli olsa da

ikindi ağızlarında ince harfli müjdelerin

Av umudu alnım

Ve içinde sönmeyen yangının

Diri sessizliği..

Nereye essem düşerim sonsuz maviliğinde iklimin ki

Menzilini şaşırmaz ay

Hem kuşların dilini iyi bilirim

Özlemlerin ve zamanın

Ve

Ölmenin

...