Mavilerin Kavşağı

bangır bangır ağlamamız

mı

lazım illem

yaşayamıyoruz diye zaman,

her gün ölmeyi hayat sayıyorsan

bilemem

bildiğim tek şey

var

her şey yalan

nefes soluğa mahkum

bizler

yaşama

yalnızlık koyları

birer muamma

etrafı kalabalık çıkar ambarı

fark etmiyor uzaklık yakınlık

sevgi tam takır..

kucaklaşmak istiyor

dengileri ile

kol kola girip gezip tozmak

mavilerin kavşağın

da

umudunu

daima yeşil tutmak

çiçek bahçelerin

de

gül kokusu eşliğinde,

hasretliğin bir ismi varsa

eğer

işte budur

belki insan olmanın

belki

yürek taşımanın tek şartı

ve

o

zaman

ölümün adı

bile

hoş gelir kulağa

gözlerde gördükçe

cennetin kapısını açık

sonuna

kadar,

kim ulaşmak istemez

ki

kim kavuşmak istemez

sevdasına

yar...

(Manisa,23.08.2016)