Mazideki Zaman

Zaman çabucak geçiyormuş be!

Dün beşikte yatan bebek iken

Şimdilerde bebeği beşiklerde sallayan

Geçmişte ki bebek ben...

Dün mahallede tanımadığım onlarca çocukla koşan ben

Şimdi kapanmışım bir odaya düşünürüm durmadan

Bilmeden düşüp ağlayan ben

Birden melek gibi ortaya çıkıp bana sarılan annem

Zamanla büyüyen bedenim aklım ve ben

Öğrendi yaşlandığını

Öğrendi aynada ki adama benzemediğini...

Kırışmış yüzlerin her çizgisinde ki geçmişi

Anıları hatıraları dostları sevdiklerini

Öğrendi sevdiğini kaybetmeyi...

Bir oyuncakla, bir şekerle ağlarken gülen ben

Avunan da bendi,

Üstünü durmadan batıranda bendi

Ama şimdi kimim ben?

Evde aslan parçası bir kardeş

Bitmeyen kavgalar yıllarca süren itişmeler

Lakin ayrılınca yokluğunun farkına varılırmış diyen diller

Ve sonrası o hazin yalnızlık...

Ve niceleri...

Küçükken gelip bizi seven eller

Zamana yenik düşmüşler

Dün başımızı okşayan o eller

Şimdi mazideki parlayan birer heykel