Maziye Gömüldüm

Bu gün şöyle bir maziye daldım

Elim Şakaklarım da kala kaldım

Yürüdü gözyaşlarım tutamadım

Aktıkça; ruhum yıkandı kanamadım

Ne günlerdi ne güzel doslarım vardı

Her kalem farklı güzel yazardı

Harikaydı ömürümün baharıydı

Sevgiden güller derip şiirlerle

Gönül sayfasına buketler bırakırdık

İlhamımız çok kuvvetliydi

Her yürek bir cengaverdi

Talihsizlik bir gün; Kalemim kırıldı

Edebiyat adına en büyük haksızlık yapıldı

Dostum dediklerim, hepsi birden

Topluca infaz sancağında kararlıydı

Dostlardan gelir mi cefa

Arama vefa,bulursun cefa

Daldığım mazimden bir daha çıkamadım

Tek sadık doslarım, göz yaşlarımmış anladım