Mazlum Ve Yaralı

kayboldun gözden

ayrılığa kaynar kazan kaldırma zamanı

göğe küs tren yolculuklarım gibi

acıya kanmamak için şark düşselliğinde

karışmamalıyım hiçbir mevsime elimi kolumu bağlayıp

çıplak suskunluğuna bürünürken erik ağacı

uzağımdaki tek çizgisin

ucun bucağın taşınca göz kenarlarımdan

gün kalmaz balkonunda seni sayıklamalarımın

seraplaşır sokağımız

çocuk oynaşmaları gibi iner içime

ilk turuncusu kapı önümüzün

mazlum ve yaralı

ve karıncalanınca defter

ben hala hiç kimseyle olmamış olacağım

gülün kıyamadığı kendi son yaprağında

suyla yaşlanınca toprak

bozulmayacağım hala saçlarını aradığım hariç

o ara üşüme anlarımın terini sileceğim

toprak yaşlanır

kaybolur gözden ellerimin son hali

hani eskilerin ırağı

benimse sızım sızım gri karası kanamalarımın

kımıltısız semt sakinliğine alışkın

her defasının ilk sefasıdır bu

çünkü sevmeyi seçmek bir ömür türüdür

ve sonra ayrılık ve aşk doğuştan gelir...