Meçhule Yürüyen Kadın

Bağrında yanan sevdası

dökülürken ıstırap nehrine,

Issız sokaklar haykırırken ayrılığı

kederli gözlerine,

Ve mızraplar saplanırken güz hayallerine,

Savuruyordu rüzgâr avuçlarından

hüznün ince tanelerini...

Küskün sevdası

dağlanırken ruhunun sol yarısına,

Islak yağmur taşırken gözyaşlarını

inceden inceye masum bedenine,

Ve feleği sarmalarken kefensi tenine,

Koparıyordu rüzgâr körpe sevdasından

mavi düşlerini...

Sınırsız sevdası

saplanırken hançer sızısından yüreğine,

İhanet ikliminde yemişken vurgunu

soluksuz ciğerlerine,

Ve efkârlı bir şarkı süzülürken kirpiklerine,

Parçalıyordu rüzgâr nazlı saçlarından

gelinlik hayallerini...

Çocuksu sevdası

Düşerken bir bir kaldırım taşlarına,

Gündüz giydirirken gecenin gömleğini

nazenin gövdesine,

Ve ağır ağır yürürken kendi meçhulüne,

Yırtıyordu rüzgâr katıksız yaşamından

mazideki günlerini...