Mehtap....(2)

bir pencere açık güneş ışığı

damlamış hemen

içeridekiler sırtladı günahını

doluştular birden kapıya yarasa gibi

nereye kaçacağını bilemeden

siyah parmaklıklar ardından elemli

çocuk yüzlü bir genç baktı...baktı

yolladı günerdir beklediği sevgilisini

öptü...öpüştü

kustu sabaha olan nefretini

o genç suratlı

oturdu masa başına yazdı... yazdı

dindirmedi...

yırttı papirüsten defterini

çekildi bir köşeye,içgüzar

saklamış yüzüne özlemini

belli etmesede ortada,aşikar

akşam vakti yaklaşıyor bir daha

bu yaşlı ve aksi güneşe katlanacaktı

çekerken akşamın loş kokusunu

tükenecekti...

bir günün sonunda arzusu