Mekruh Barınak

anne sar yetim ruhumu kanatlarınla, bu gece muhtacım şefkatine

ruhuma üfürülen sen değilsin

çünkü sen

cennetin kaçak meleğiydin

zühre bir düşten kaldım yine

aşkın denizde kör çocuğuyum

sesine

kokusuna tutuldum

gezerken yüreğinin mihrabında

görmek mecaz

dokunmak misaldi sanki ıslak tenine

aşkın gergefinde işlerken seni

geceye doğuyor şiirler

sancısı unutmanın celladı

unutamıyorum aklımın deli yanlarında

son ilmek boğazımda kalacak

bitmeyen cümleler kefenleyecek beni

kan sıçrayan mürekkebin

yarım kalan yazgısı

yarın kalmayacak

çığlıklarım ölü doğuyor

mahşeri yırtılmış acımın

yıkılan cennet düşüyor ayaklarımın dibine

sen gidiyorsun

ne varsa dökülüyor ardında gözyaşlarımdan

ki;

vakit sarılmış bir mezar taşına

hesabı sorulur sol yanımdan

susuyorum

nasıl derim o gitti

bitmeyen işkenceler göğüs kafesimde

düşümden peydahladığım masalları anlatıyorum zebanilere

çalıyorlar seni kan kokan yüreğimden

bir ruhumda saklısın hala

onu da med cezirlere emanet ediyorum

gittiğin gibi

bir gün gelesin diye

sensizliğe alışmak

özgür kalmak öyle mi

yüreğimdeki pranganın diğer ucu

hala aynı gökyüzünde

kalbim alışkın değil iki nefeslik durmaya

birini gül cemaline

diğerini yokluğuna ısmarladım

kızma sakın ağla(ma)dım

gözlerim yüzüme vuruyor yalnızlığımı

sensizlikten kan ter içinde

"sabret" değişmeyen terennüm

ızdırapla doğan her günün adı

kaybedilmişliğin yeni siması

ve senden sonra ilk defa

bir de yalan söyledim kendine

"adam sen ölmedin ki"

18.10.2013 / Şair-i Gülhan...206