Mektuplaştı Tüm Yaralarım Sofia

Sana

ben varmış,

sen yokmuşla başlayan masallar anlatamam Sofia

çünkü sözleriyle değil

gözleriyle konuşanların hikayesi bu.

Bakma içimin uçurumlarına

alışkın değilim boğulmalara

kanarım...

Hani, ''biz seninle ikimiz

çok güzel bir şiiriz'' demiştin ya

değildik Sofia,

keşke birazcıkta olsa içimi okusaydın.

Sesleri yıldızlara çarparken kuşların

yokluğun eksilmedi penceremden

mektuplaştı tüm yaralarım/

Mevsimlerden yaz'dım Sofia,

mevsimlerce sana yazıldım...

Denizler de yorulur çırpınmaktan Sofia

yorgunum, yoruldum.

Her sabah gökyüzüne baktım defalarca

yoktun, eksikti hep günaydınım/

Tut ki özledim en çöl yanımla

tut ki anlamsızdı yalnızlığım...

Hangi şehre baksam

coğrafyası yoktu gidişinin

ve sen hep

eksik sayfasıydın hayatımın.

Öyle yitiksin ki

öylesine mağrur

öylece yarım/

Bugün günlerden kor'um Sofia

bugün, ağustosu yakar her bir har'ım...

Sen Sofia

dünyamın yarısı, gönlümün yarasıyken

söyle, yaşlanabilir misin göğsümde

alır mısın gözlerinin rengini umudumdan

sahi,

düşlerimin ellerinden tutar mısın.?