Melankoli Durağı

'Her şey gibi bu yangını da mı unuttunuz yoksa

Unutmanın kucağına serip hayatlarınızı' - Nalan BARBAROSOĞLU

(Çürüme)

Ey! Önyargılarından imparatorluk kuran ateşten gözler

Gelin düşlerimin asılı olduğu bulutlara uzanın

Diyordunuz ya; bulutlar tanrının elleridir

Bütün zorbalığınızı yanınıza alabilirsiniz gelirken

Ben yine de size sadece ama sadece yüreğimle dokunacağım.

Hiç tanımadığınız, daha önce hiç gitmediğiniz bir kente girersiniz

Girişte yol boyunca sıralanmış ışıklar vardır, tek tek sayarsınız onları, içinizden gelir

Tanrım ne çok ışık var diye düşünürsünüz kentin alnına yapışmış karanlıktan habersiz.

Mutlaka içlerinden biri yanmıyordur, arızalıdır veya küsmüştür

Sönmek ışığın kırgın dilidir. Kendime benzetirim onu.

Selam verip o beton yığını şehre girdikten sonra en yüksek binayı bulmaya çalışırım bu kez

Ve o en yüksek binanın çatısında bir melek ararım. Melek bazen vardır bazen yoktur.

Huzursuz ruhlar sokağında musluktan damlayan ayak izleri

Müzik gibi çöküyor yaranın üzerine

Geceye sorti yapan rüyalar alıp gidiyor yaşam belirtilerini

Zaman, kocaman dudaklarıyla bedava verdiğim kalbi fırlatıp atıyor

Kanla süslenmiş bir köyün kıyısına.

Ağrılarım; folklor ekibim; üzerime gelen iğne sürüsü

Akşamı içine alan bir odada...

Yaranın üzerine iyilik sürerek ağrısını dindirmeye çalışıyorum

İyilik, oyuncaklarımdan biri.

Kendimi terkedilmiş hissettiren şeylerin listesini

Pirinçten yapılmış bir kızın saçlarına asıyorum

Kız denizi seyrediyor hikâyenin cam kenarında, kansere iyi gelir diye

Bacağı kırık bir mevsim yaklaşıyor elinde çürümenin çamurlu elbisesi

İçimdeki uğuldayan tepelere örtü; tümleçler vadisinde öznesiz düello

Dışımda smokinli fırtına; kırılgan harfler iklimi

Kahverengi sularda çerçevesini terk etmiş boğuk resimler

Kül ağacından düşen çığlık demetinden ölü ele geçen şairlere çelenk

Formüle dayalı acı; içler dışlar çarpımıyla bulurum hep başımı sokacak

Bir bela.

Çamurdan dudakları ve çürük dilleri

Yeryüzünün sözcüksüz manevraları

Renk vermeyen suratlarıyla samimiyetsiz gömük adamlar, karınlarından kurulu.

Kirli ayakkabılarıyla giriyorlar bir kalbin içine.

O kalbin içinde dağ tarlaları, yıkık tapınaklar ve çıkarılmamış günahların uğultusu

Kırışık sesler; dünyanın acılarını sırtına masal yapmış imgesel kahramanlarım.

O kalbin içinde, demirlerin ardında gülümsemek isteyen bir dünya, ağlama ağaçlarında çaput.

O kalbin içinde aşksız kalmış ülkelerin kapılarına birer şarkı olarak bırakılmaya hazırlanan boynu kırılmış günebakan çiçekleri; güneşe öpücük yollayan dilsiz öyküleriyle...

Pirinçten bir kızın saçlarına asıyorum şarkı söyleyen ışıkları

Kız perdeyi açıp kardeş kavgalarını seyrederken kederinden ölüyor

Hikayenin kan kenarında, şiirin ellerini keserken fütürist kitle.

Tanrım! Sadece bakıyorlar sözcüklerin üçkâğıtçısı şairler

Hiçliğin gürültülü trompetçileri

İçlerinde büyüttükleri zombilerin elleriyle tutuyorlar dünyanın çaresizliğini

İlham perileri yaşlı bir beygire dönüşünce

Sevgililerinin organlarında uyanıyorlar güne

Doğum günlerini kutladıkları sivil tanrılarını

Boy sırasına göre dizip onlarla saklambaç oynuyorlar

Kendine benzemeyenlere pencerelerini sıkı sıkıya kapatan

Bir yaşam biçiminin kuklaları.

Çıkarken bir şehrin arka kapısından ne aradığın ışığı ne de o meleği bulamadan

Yol kenarlarındaki söğüt ağaçlarını sayarsın tek tek ve onlara veda edersin

İçlerinden biri mutlaka yere dökmüştür yüzünü

Onca ağacın içinden bilirsin hangisi olduğunu

Yeryüzünün bütün tozlarını üstüne çekenin... Bilirsin.

Melankoli durağında savrulmalar seremonisi varlığım

Hayata rest çektiğim sözcüklerle ödeşme gününde vicdanım

Ağlıyorum, çünkü gözlerim; kaybolan bakışlar koleksiyoncusu

Ağlıyorum, çünkü insanların içlerini acıtan şeyleri görüyorum

Huzursuz ruhlar sokağında.