Mercan Dişli Ayırt Edişler

....teğet geçen kalabalıkların suçudur yalnızlık

bakışlarım babam kadar olduğunda

kelam vuku bulur dudağımda...

bütün duaların kutsallığı üstüne

kıyamdır her sözüm

annem'in ayakları dibinde uyur çocukluğum...

içime çekmeden deniz'in kokusunu

duymadan martıların çığlığını

çiçekler doğurup pencereme bırakan gün'ün eteğinde

vızıldayıp duran yaban arıları kadar m u t l a k t ı r a ş k

odaya dolan tek başınalığın yankısıdır yanı başımda

ah mir'im!

başka bir renk çarpmamıştı bu denli gözüme

alçalsa gökyüzü başıma

omzuma sokulsa rüzgar

bakmazdım gidenlere

yine de;

öksüz akşamlarda dirilir hasret

'ne prangalar eskittim' der ya şair

öyle zincirleri yere çalar yalnızlığım

kaybolduğum düş sahilinde mercan dişli ayırt edişlerdir onlar

lime lime ayrılıkları yazar elleri

sonra gümüş rengi ay eski şarkısını söyler yine dalgalara

mehtap üşengeç tir o gün gelmez ağırlamaya

derinlere sokulursun hani

sanki çekecek biri üzerinden örtüsünü

kalkacak ve aydınlanacak karanlığın yüzü

sözler yalancıdır

suskunluklar bunun yarısı

akşamın efkarında yeminsiz çözülmeler dir

gözlerinle ben arasında yaşanan

çözülen buğuyla inkara yeltensen

geleceğin/ geçmişin esareti

sahipsizliğin bir de ıslak köpek yavrusu gibi

biraz n a z ı m biraz da h ü z z a m yazıldı bu yüzden s e v d a

çatısız konaklarda esareti bilenlere haber gitti gecenin ağzından

duymadılar/ duyulmadı...

en çok sabrı tükettik

ahval'imiz de ipleri çözülmüş kuklalar gibi

düştük yakasından hayatın.

sığınmak için erken/ başka şeylere yeltenmek için geçti

anlamadık

cümlelerin dudaklarımıza verdiği o kekremsi acı yakıyordu genzimizi

ki

ağlanacak halimize gülmeyi

hayatı çok ciddiye almayı

susmayı...

en son da susturulmayı/ sevdik!

anlamsızdı oysa hepsi

yedi rengin kuytusunda

aniden boy veren iğde ağacının toprakta tırmanışıydı hayat

ısrarsız... olanca kararlılığıyla...

satır sonunda;

soluduğun havaya karışacağımı bilsem

toz olur bulutlara yaslardım bedenimi

uçardım sonra kumrunun kanadında

göğüslerdim geceyi gündüzmüş gibi

sen kendinden kaçarken

ben sen de takılıp kalırdım temelli

açılırdım düş sahilinden binlerce kere

düşerdim aşk sandalından onlarca kere

'evet' derdim düşsem de

kahretsin/ evet!

üvercinka'yı ararken şiirlerde

sana rastlardım hızır misali

bir iz/ bin yaşamak olsa giderdim

ekmek/ musaf değeri...

hayat bıraktığını tutmayacak kadar mesafeli

yazgısında duranlara söylenecek sözler belli

nöbetsiz hapsoluşlarım çok olmuştu

ancak/

gecesiz karanlığa ilk bakıyordum

derinliğin arsız lığında bir somun kadar kutsaldı adın

tevekkülle sol uyuşum harfleri

ufalan'ışı satırların dilimin ucunda

uzak diye bir yer yoktu ya

yarı yaşanmışlıklar sadece

ışıkları sönmemiş m e m l e k e t şehirlerinden bakıyorsun hala

gözlerim ufkunda sevda

dudaklarım mavi bir hüznü taşıyor

karanlığa basma diye yanar k e n t i n ı ş ı k l a r ı

adımını atsan avucunun ortası sevda

belki yarın kabul olur sonsuzluğa yolladığım dua...

maide özgüç

23/03/16