Merhabasız Kal

Sabahını özlemeyen gözlerimin kızıldan yangınında

Önce düşleri yatırmıştım gececi yakamozun koynuna

Aşk diye çizmiştim yüzünü yüzüme

Dokunuşsuz tüm bırakılmışlıklara

Acıdan damıtılmış

Ah ne zor bir merhaba yollamıştım sana

Kanayıp parmaklarımın inadında ince kemikli

Geçmesin diye nankör olabilecek zamanlar adına

Ki bilmedin kana çoğalan hüznümün kor kızıl eğilişini

Almadın yar

Kırılsaydı dedim o parmaklar

Sen ki öyle akissiz,dilsiz

Yazıklar olmalıydı bana

Gönül diyorlar bu abdallığa

Aşıp aklın pürü pak aydınlığını

Deliliğin sözde kansız tartımsız ayarında

Dimdik gülümsüyordum o sıra halbuki

Kederin dipsiz uçurumu başında dikilirken kuşandığım umutlarla

Akbaba bendim,

Dolanıyordum dağılmaya meyletmiş bir yüreğin

Genzi boğan kandan kokusunda

Kendini yok etmeye yeminli cehennemden çığlıklarla

Onca vurguna sığmış gözlerin bulut kaybı yağmurlarından

Ki unutup evvelin öksüz dertlerini

Ama en fazla da ağlamak onuruyla,

Adımı yine de kendim yazdım inan

İsimsiz sabahların mezarlığına

Biliyordum aslında

Beklenmiyordum o burjuva yüreğine

Vermeden alınmazmış gönüller diyor ya o eski şair

Tüm samimiyetiyle

Şair ne olur artık canımı acıtma...

Nasıl bi şeydir bu sevda

Aç karnı bir lokma da doyar adamın da

Oluk oluk akan kan doyurmaz

Parçalar gönlü bir selamsızlıkta

Dedim ya

Kana susamış bir akbabaydım

Yüreğimden yayılan kan kokusunda

Nasıl çizmişler o gözün üstüne o kaşı bilmem

Nasıl da kondurmuşlar yanağının çukuruna o değme gülüşü neden

Aydan güzeldin sanki

Hatta kesinlikle

Gülden narindi tenin derya boyunca

Dünyalar yaratıyordu kirpiğin düşürdüğü bakıştan

Gözlerin su başları

Gözlerin çiğdem

Gözlerin ceylandı dağ kuytularında

Masallar böyle yazılırmış meğer

Öyle öğretiyoruz çocuklara

Hayalden varsayımlar

Gerçekleşmesi mümkün olmayan

Ama hiç demedik onlara ki

Masallardır en çok can yakan

Böyle kanarmış insan en yakınında büyüyen tutsak uzağa

Böyle ağlarmış sabah ayazlarında terk edildiği yerinden yokluğa

Bedeni yaşlı düşü genç bir ömrün

Soysuz,çirkin,katli vacip duruşmalarında

İnanki fazladan aldığım hç bir soluk

Kazanç değil kendini zehirleyen yüreğimin ağudan anlarına

Bedduam kendimedir

Ahım kendime inan

Nasıl sen gibi bir gözü dersime bakan ,bir sözü adıyaman

Aslı aslına candan uzak candan yalan

Nasıl bir derde düştüm de kendimi katlimdir açan her çiçek

Her ilkinde bahar

Sussun sonsuza dek artık bütün şarkılar

Gözün kör kalsın seninde

Dilin lal

Ve ellerin değmesin hiç bir kuşa ey vefasız yar

Biliyorum ki çöpten topladığı ekmeğe

Daha pek çok kez şenlenecek bu ülkede sofralar

Biliyorum ki çocukluğunu yüreği puştların bacak arası ahlaksızlığında

Yitiriyor olacak adı bacı,adı yeğen masum onca kızlar

Biliyorum ki karnı açların göbeği fırlıyor olacak hala

Siyah beyaz acımasız Afrika'lı fotoğraflardan

Hep olacak Somalar

Hep olacak lanet Bosnalar

Ve biliyorum ki uzak dağ koyaklarında isimsizce vurulacak genç yaşamlar

Hep kanayacak paranın zulmünde

İri gözlü,çocukluğunda yitik çocuklar

Her şeyi inkar ve herkese inat

Ve yarın beni bekliyor olacaklar dünya çoğaltan parmaklar

Benim sesimi gözlüyor uzakta bir delikanlı ve bir adam

Üç beşte arada hatırına düştüğüm dost var

Şimdi adının işgalinde yanıyor tüm kızıl şafaklar

Hadi bir kere de benim için gülsene vefasız yar

Su ihtimali suskunluklar dolansın ateşten kızıllığında

Kanatığın yerden sende

Sende kana ve yan

Diliyorum ki sende bütün şehirlerinde bu hüzünden toprağın

Merhabasız

Merhabasız kal