Meselâ

Senin ismin ile söze girince

İnceden bir rüzgâr esti meselâ.

"Adam gibi sevmek" diyorduk hani;

Yalnızca bizlere hastı meselâ.

Boynunu bükerken o lila sümbül

Ne bağban anladı; ne lâle, ne gül.

"İmdat!" diye feryâd ederken bülbül

Seni görüverdi, sustu meselâ.

Seni düşünürüm, titrerim canım;

Sensin hem bu yanım, hem diğer yanım.

Bilmem ki nedendir bu heyecânım?

Yüzümü bir ateş bastı meselâ.

* * *

Mâzîyi, âtîyi, her şeyi silip

Keder cânevime oturdu gelip.

Bir (Hû!) nefesiyle neyden yükselip;

Perişân eyleyen sesti meselâ.

Bir ana gibiydi şefkatli yârdı,

Üstüme titrerdi; sevip, sayardı.

Kaşını çatmaktan hicâb duyardı;

Durup dururken de küstü meselâ.

Acı, tatlı nice günler devirip

Bunu da yaşadık zamana erip.

Başını bir yana, şöyle çevirip

O gül cemâlini astı meselâ.

* * *

Yaprağa, dikene, güle gülerdi

Kendini unutup ele gülerdi.

Ağlanacak hâle bile gülerdi;

Aslında; bence o yastı meselâ.

Bir anda altına düştük eleğin,

Sustum, söylemedim bu güne değin.

Gün göstermeyen şu kahpe feleğin,

Biraz da bizeymiş kastı meselâ.

Yaşandı ve bitti elemli dünler,

Neler getirecek kimbilir günler?

Sanki yaşanan o bütün hüzünler,

Hayallerimdeki sisti meselâ.