Mesele

depreşiyor yine çaresizce bu yara,

kabullenmiyor bir türlü geçen zamanı,

geri dönüşsüz uzun yolculuğunu,

yürekteki bu köz hiç küllenmiyor,

dağ rüzgârı bile söndürmüyor,

ne toprak kokulu bahar yağmurları,

ne denizin sonsuz mavisi,

ne de mahzun bir dağ gülü,

çare olmuyor kendiliğinden.

beyaz kar sümbülünü koklamak yetmiyor,

tan yıldızının parlaklığı da fayda etmiyor

bu zamanda...

usandırıyor adamı,

canından bezdiriyor,

anlamsız kılıyor yaşamın kimsesiz öykülerini.

kendi öyküsü baskın geliyor her şeye,

sınırını keskin bir hançerle çiziyor işte,

bütün mesele bu diyor soranlara,

bütün mesele bu...