Mesele Olmaması Gereken Meseleler
Gecenin ağrısı yerleşmiş gibi içime
Kaburgamın çatırtısıyla uyandım uykumdan
Işıklar içinde gelmemişti bana bu aydınlanma
Ama anladım
Kasıklarıma saplanan dünyalık günahlar meyvesini veriyordu nihayet
Ve ben
Karanlığı doğuruyordum
Acı dolu haykırışlarla
Varlığımın temsilcisi bedenimin
Vakti gelmişti anlaşılan
Soyulurken yavaş yavaş derim üzerimden
Birer birer dökülmeye başladı içimden anılar
Ölmeye yüz tutmuş yaşlı bir ağaçtım sanki
Sırtında hatırlamakta güçlük çekilecek kadar uzun bir tarihi taşıyan yaşlı bir ağaç
Ve
Zaman geldi deyince fısıltılar bana
Sonsuz gibi görünen hayatı
Uğurladım başka bir sonsuzluğa
Köklerimdeki son canlı hücre de
Direnmeyi gereksiz gördü
Bedenimi teslim etti böylece tanrıya
Köklerimden kurtulunca
Yürüdüm
Olmayan ayaklarımla
Toprak bile beni hissetmedi
Bağrına bile basmadı hatta
Ama
Umrumda da değildi
Bu yüzden hiçbir tepki de vermedim
Varlığımı yollara kazıyamamış olmama
Tek bir mesele kalmıştı geriye
Ve tabii ki
Tüm hesabı kapatmak gerekliydi düşmeden karanlığa
Bir menekşenin isyankar tavrının son kalıntısı gibi
Gözlerimi diktim tanrıya
Bağırdım
Avazım çıktığı kadar bağırdım
Verdiğim son nefese yakışırcasına
Haydi tanrım
Ne duruyorsun aç avuçlarını
Oku ruhuma son bir alaturka
Yükseldim
Yükselebileceğim kadar yükseldim yukarılara
En karanlık yıldızına tutundum gecenin
Canımdan can verip doğurduğum o en derin karanlığa
Kirpiklerimden süzülürken vedalar
Sustum
Gerek yoktu artık kırgınlıkları hatırlamaya
Ah
Ah ki ah
İstediğim gibi olmadı hayat
Değildi ki mesele
Asıl mesele
Mesele mesele olmadan
Meseleyi anlatmaya gerek olmamalıydı tanrıya