Metalik

Kar, kış, kıyamet

Çamların dalında buz tutmuş ihanet

Tutuyorum ellerim yapışıyor

Ellerim savunmasız

Tenim ellerimi sahipsiz bırakıyor

Bakıyorum

Gözlerin yapışıyor gözlerime

Metal soğukluğunda gözlerin

Gözlerime bir karabulut gibi abanıyor

Bitmiş sevgimiz duruyor aramızda

Aramızda basamakları sevdamızın

Son durağa varamadan tutulmuş tufana

Bir adım atsam

Tuz buz olacak geride kalanlar

Donuyorum ben yine

Geride kalanları yüklenip

Yola çıkmakla

başa çıkmak düşüncesi

saplıyor beni kara

Kımıldayamıyorum ben yine

Kaç asır geçecek böyle

mıhlanmışım ayaza

Kör, sağır, duygusuz

Ölüyorum ben yine

Vazgeçişine teslim olmuşum

Tek bir kelime düşmüyor aklıma

Tek bir hece

Gidiyorsun gece gece

Biliyorsun

Hiç çıkamayacağım gündüze

Işıksızım ben yine

Peşinden koştursam

Son basamakta yakalasam

Savrulan saçlarımı okşasan

İçine ılık ılık bir şey aksa

Gözlerin saçlarımı okşarken baktığı gibi baksa

Üstüme yıldızların yağsa

Gitme

Demeden gitmekten caysan

Mıhlanmışım kasırgalar koparan sözlerine

Kımıldayamıyorum ben yine

Gidiyorsun

Korkuyorum

Korkuyorum bu kez en sevdiğimle