Metanaforizma
Özledim seni..!
Yüzünü görmeden,dokunmadan tenine hiç
ve anmadan adını bir kez bile.
Sesin sadece korkuturmuş kimini...
Kime ne!
Ben sende buldum anlamını kendimin.
İlkim, sonum, şen hüznüm, hüzünbaz gülüşüm
monoton heyecanım, melankolik umudum
korkak kahramanlığım ya da kahraman ürkekliğim...
İlk sevdiğim olamadın belki ama;
son sevdiğim, tek gerçeğim, beklediğim
bekleyenim sen!
Bir saniye dahi yaşayamayacak olsamda seninle
Seni yaşamayı özledim.
Zaten canıma can katacak olman değil beni sana bağlayan
Canımı sana katacak olmamdır bu aşkı böyle kutsayan...
Artık günler, an gelip biteceği
ve an gelip beni sana getireceği için güzel,
o derece dayanılmaz.
Beni anlaman değil mevzu
Ama anlatmak zorundayım;
Kışa teslim her saniyem,
Gökyüzüm karma karışık yağmur altında
Dört mevsim bir damla ışık arar ruhum
Bu yıldızlar mezarlığında.
Yok artık girecek sığınak.
Sağnak altında ömrüm, bitmez histerik hisler karşısında.
Anlamak zorundasın,
Ben senim, sen her şeysin.
Sen benim olmadığım kadar bensin.
Böylesine sen ben, ben de senken,
Ölüm, ölümüm...
Nerdesin..?