Metro Varken Kelebek Olmak

hani öpmüştün ya beni

yine öpsen ya

dudaklarıma nehirleri taşır gibi

şarap kadehlerinin türküsü gibi

bak

üstümüze örtünüyor gece

gece

süzülerek geliyor

ben de kaskatı değilim

mecnun çölüne yaklaşır ya adım adım

dolunaya bakmak uzak yolculuktur hani

hani uslu bir kediye benzeriz

gidip gelip dalaştığımız yaşantı koleksiyonunu katlar kaldırırız

benim dediğimiz hayatı ve içinde tik tak tik tak zamanı

martı kuşuna dönüşür ya hani

tutkunun bembeyaz parıldanışı

kendimizin eksik yerlerini seyrederken

sesimiz yitik , şehir sapasağlamdır

Tanrı meşgüldür ya hani

çiçekleri sayıyordur ölülerin üstüne yeter mi

meleklerin sırtında insanlığın hiçlik yükü

sonumuzun güzelliğini bildikleri halde hani

yine de ağlarlar ya kamburumuza

Cemal kadınlarının yuvarlak yerlerini şiir yapıyordur hani

balkonumuzda oturur Edip

bitmiş bir oyundan yenilmiş de gelmiş gibi

şimşek çakar ya, İlhan sorar, ay ışığı yalan mı

Nilgün intiharın kırmızı şapkasını düzeltir

dünün aynasına bakarken ölmez hiç bir insan

ömürden daha iyi korunak yok

çocukluğu alalım koynumuza

büyüdüğümüzde ölürüz

şimdi ipeksi karanlıkta düş izlerimiz

hani o hep duyduğumuz geveze kalp susuverir

saf bir yolcu olarak gecenin açtığı kapılardan geçiveririz

Lorenz'in kelebeği geçmişin ve geleceğin etkisinden arınmış gibi

havadan ve sudan şeyleri sever gibi

attığımız her adımla

sonsuzluk hani

işte

ölümsüzlük

öptüğün anda...