Metropol Yalnızlığı

Al beni ayaklarının altına

Bir toprak gibi tevazuyla

Alçat, ne kadar gurur kibir varsa

Ezilsinler ayakların altında.

Bu insanlar öksüz kaldı anne

Sen bilmezsin bu ıssız metropol çöllerde

Yüksek topuklardan kaç kez devrildik

Ruj izlerimiz var şu alçak kaldırımlarda.

Banka, taksit, tatil, araba

En çok bu kelimeler bilir olduk

Zikrimizdi bizim

İçimizde tipi var

Soğuk bir hücre hayatımız

Ne zaman ümmeti saracak

Şefkatli haliniz.

Anne artık yemek yok

Nerde o güzelim elinden yaptığın

İçinde sevginin kaynadğı tencere.

Soğuk lokanta vitrinlerinde

Bir lokma ilgi yoktu,

Aradığım ne tat ne koku.

Paramparça olmuşuz

Biri sofu

Bir materyalist

Hepimizi aynı kıbleye döneriz,

Ama farklı farklı düşünür

Bizleri bir anne gibi saracak

Akıllı sözler bekleriz.

Yok anne yok

Bu insanlar herbiri ayrı bir nefs

Ortak olan bir yüzleri bedenleri

Ruhlarıyla parça parça bölünmüşler.

Hepsi aynı puta tapar desem yalan

Kaç türlüdür ne sevgileri

Ne ilgileri doğru hepsi yalandan.

Çok özledim anne

Cennet kadar.

Evet biliyor artık kaldırda

Öleyim ayakların altında.

(Aralık 2010 İstanbul)