Mevsim Dönülmez Yalnızlığım

Düşlerim yakıldı

Ulu orta çiçeklerim sararken benliğimi ..

Göz çukurlarıma yıllarım eklendi

Birde onların hesabı sorguya çekti bedenimi..

Ben; insan bedeni ölünce biter sanırdım hikayesi,

Ama ruhun isyanı, çekti bayrağını..

Ve her gece kahrolası şafaklarda asıldım..

Yana yana yitirirken tüm gerçekler doğruluğunu

Ben tüm yanlışların esiri..

Birde her gece çırpınışlarım boğdu ellerimi..

Korkmazdım ki önceden hayallerimden

Şimdi hayallerimi yitirdim tam da bir hazan mevsimi.

Dört yapraklı yoncaydım dökmeden güllerimi

Etrafa saçıldı tutam tutam ümitler

Kor gibi yanarken içten içe ..

Ve her gece pranga yedim oysa yüreğimden .

Dönmez artık gitti gönül kırlangıcım

Ve benim sanki dar ağacı yalnızlığım..

Bir hayat eksileni gönül raylarım

Son trende gitti ,

Mevsim dönülmez yalnızlığım..