Mevsim Senfonisinin Dokuzuncu Sonatı

Ben de Kırkikindi yağmurlarının özlemi

*Akçaağaç döngüsüne gebe

*Stradivarius yaylı bir süreç içinde

Suya düşünce(!)

Gece ve ay

Yani birikintilere

Gamze-gamze

Seneye dedi. Seneye

-Oysa ilk ben *çalmıştım onu tanrılardan bile önce-

14.08.1996

/ ... /

Aşkın dudağını kanatan kadın...

Silüetini giyiniyor gece

-Topuklarına kadar karanlık-

Karaltılarına taşıyorsun mevsimi

Eylül imbatlarının ihanetlerinde

Rüya seslenişlerime denk, yıldızlarla sönüp gidiyorsun

Zaman pervazından üflüyor, takvim yapraklarını

Sen boşluklarına doluyor Eylül...

...............

Hiç!

Sadece hiç dedim. Kendi kendime

Geçer...

Ve öylece -O, tatlı yalnızlıklara- şimşekler düşüp gitti.

...............

Oysa! Yaksın istedim...

Işığına karışarak bir damla kırılışında

Yapraklar, korksun...

Sımsıkı tutunup, saklansınlar birbirlerine.

-Düşmesin-Yansınlar-

Hışırtılarla dans etsin

Ateş ve dallar, alev sarılışlarında sönüp gitsinler

Küllerinde sussun

Bitecekse böyle bitsin istedim...

...

Şimdi!

Sadece gölgeler geçiyor.

Tanımadığım kaldırımların oluklarında azgın yağmurlarla

Sende geçip gittin...

Taşkınlıklar içime basarken adım, adım

Her kaldırıma düşecek,

İzlerini aradım.

Sarardı sen kokan sokaklar

Bir rüzgâr kemancısı

-Topladı-

-Askıya asılmış, hüzne yaslı notalarımı-

...

Bestelendi sensizliğim...

Eylül sen/fonisi'nin/ sonatında

İç çekiyor keman

Sızlatıyor yay

Çığlık çığlığa...

Dinle sevdiğim!

Eylül rüzgârının uğultusunda

Sessizliğimin müziğini dinle

Keman ve yay sevişiyor kemancının göğsünde

-Ahh! Dedim... Biz de sevişiyorduk- bir zamanlar

Tellerin çığlıklarında duygularımız aşınıyormuş meğer...

-Ne olur yapma! Dedim-

Ve ansızın

Kopup gittin...

/ ... /

Oysa ben

Seni değil!

Sensizliğini bestelemişim

Mevsim senfonisinin dokuzuncu sonatında

20.08.2009

Dipçik not: Bu Eylül şiiri, Işın Ergüney amcama inat bitirilip yayına salınmıştır.