Mevsime Gebe Aşk
sıcak esintiye hasret
üşümüş kalp
ağlar buz yatağında
gözyaşı keser etini
nazıyla ağlatır sevda
okşamadığı soğuk yüreği
zamandan özgür sonsuzlukta
gebeydi aşk dört mevsime
emzirirken her yıl farklı bebeleri
şimdi
doğmayan yavruları
ağlar gök kubbenin eteğinde
oysa; doğurup üremesi
çoğalıp büyümesi
yeşermesi gerek insanoğlunun içinde
tutku dolu ahenkle dans ederken dünya
mevsimin ruhsal bezginliğinde
bozulur denge
sisin yuttuğu limanda
gizemli feza seferine hazır yorgun gemi
yolcusu aşk ve mevsim
ihtiyarlamış çocukları oynar güvertede
saçında çiçeklerle bir kız; Bahar
eteğinde serçeler
teninde yasam kokusu
sıcak kanlı oğlan: Yaz
yüzünün güzelliğine haset
günes ve ay
mahzun prenses: Güz
ıslak gözlerdir en iyi yoldaşı
elinde kırık yapraklar
haylaz ve pamuk tenli: Kış
serseri ruhlu
uzun boylu yağız
el sallanır mavi küreye son kez
gözyaşları buruk şarap renginde
doğanın dengesi terk ederken dünyayı
şımarık insanoğlu gülümsedi kibir aynasına
yeryüzünde sahipsiz kaldığını göremedi