Mevsimler Ölür Papatyanın Bakışlarında

Beni vakitler tutuyor

Kelepçeliyor damarlarımdan ayrılık kokan ' keşkeler '

Bir fırtınanın gölgesinde arıyorum en güzel gözleri

Düşüyor belirsiz sabahların camlarından

Bir kırık cümledir

' Aşk '

bir kızın en ürkek halidir

düşlerini bir başka cümlede anlamak

hiç bir nota aydınlatmaz

yüreğinin mahrem köşelerinde

ölüm büyütürsün

Farkında olmadan

eşlik edersin ayrılığın beden bulmuş hallerine

Ritmi bozulmuştur artık ruhunun

İlkinden farkı yoktur ölümün önce yavaş yavaş

Sonra aniden bir çarpıntı tutar uyandığında

İlk koştuğun yer kapıdır çıkmak için hayatın en ücra köşesinden

Bir sokak dahi sahiplenmez seni

İçinde uçurumlar

İçinde çocuklar

İçinde toplu katliamlar vardır

Aldığın bütün nefesler üstüne koşar

Gözlerin dalar , ellerin boşlukta

Yenildiysen bir kere

Sol yanından düşene

Bir daha kimse anlamaz seni

Senin gördüğün gibi

İdamını bekler bütün harfler

Yalan söyler gözlerinde gizlediğin bütün düşler

Bir yanında sen durar dokunamazsın

Bir yanın tutuşur ayrılığa

Gidersin ölüm gelir şehrin senli yanlarına

Mevsimler ölür bir papatyanın bakışlarında

....