Mevsimlerden İstanbul

Uzat ellerini İstanbul,

Saçlarıma dokunsun rüzgarın

Uzat ellerini mevsimlerime

Gözlerini kapat ve dokun bir kez sonbaharıma...

Çünkü gökyüzünün mavisini giyinip

Gidiyorum cümleleri intihar etmiş bir şiirden.

Biliyor musun

Ne zaman yüzümü assam

Hatıralar idam ediliyor sanki ...

( Bir kar tanesine tutunup gittiğim için

Yağmurlar özür dilerim sizden

Güneşin gözlerini bağlayıp bir veda bile edemiyorum şimdi...)

/

Uzat ellerini İstanbul

Çünkü

Gitmek değil bu

Resmen azrailin eline evimin adresini sıkıştırmak...

Hatta kar tanelerini vurmak gibi !

Ne olur vurmayın , üşüyorum ...

/

Uzat ellerini İstanbul

Geçmişte kaybolmuş küçük bir kız çocuğunun tenine dokun

Umutlarına dokun

Çünkü

Gülüşlerim alevlerden sıyrılmış bir kağıt

Ve gülüşlerin , kağıdı yakmaya çalışan bir yangın !

Oysa ki ağlamak ve şiir yazmak kadar kolay değildi yaşamak

Ah... Ayrılık uyurken penceremde

Aşkı hissetmek ne zordu !

Hissetmemek daha zormuş be İstanbul !

Biliyorum

Önce aşık olurlar

Sonra aşık ölür şairler

Sen de biliyorsun ki

Ölüm özgürlüktür küçüğüm...

(Bugün günlerden sen

Mevsimlerden İstanbul...)

Haydi !

Tutukla şimdi geceyi penceremden

Daha fazla ağlamasın şiirler...

( Not : Ayrılmadık, sadece ''biz'' yalnız olmayı seçtik...)

20 Ocak 2012