Meyyitin Gözyaşları
Sırtında üç-beş kulun, bir zaman değirmeni
Çocukluğum, gençliğim usulca öptü beni
Uzandım soğuk taşa; tuttu elimden ebed
Ne anneden-babadan ne evlattan var meded
Ağıtlar yükseliyor; kimin için bu sala
Neden okşuyor acep saçlarımı musalla
Dünyanın kafatası yedi yerden yarılmış
Gökyüzü örtü diye bedenime sarılmış
Nedamet sağım solum, karıncadan küçüğüm
Hançereme sıkışmış son sözüm düğüm düğüm
Anladım ki hakikat bu düşün ertesiymiş
Dünya ise sadece ölümün kertesiymiş
Başladı yolculuğum, son kez baktım kendime
Gördüm avuçlarımda ruhumu lime lime
Maddeden azat oldu yavaşça ayaklarım
Toprağın ayasıyla okşandı şakaklarım
Karanlık ve aydınlık birazdan açılacak
Ne varsa terekemde etrafa saçılacak
Geriye yalnız ismim kaldı mezar taşımda
Hangi günah yıkanır acaba gözyaşımda